Αλλάξτε.
Σήμερα στο σχολείο, στο διάλειμμα ακούω ξαφνικά:
“Που να πάθεις καρκίνο, να σαπίσεις ολόκληρος και να καταλήξεις σε ένα χαντάκι”
Γυρνάω και κοιτάω αυτόν που το είπε και μου λέει για πλάκα το είπα στο κολλητό μου. Τον πλησιάζω και του χώνω ένα χαστούκι όλο δικό του.
Έχω περάσει το τελευταίο δίμηνο της ζωής μου στο κώλο νοσοκομείο, σε μια καρέκλα να κοιτάω τα άψυχα μάτια του παππού μου που πάσχει από κακοήθη όγκο στη παρεγκεφαλίδα.
Κάθε μέρα ξυπνάω από το κρεβάτι μου και περιμένω αγχωμενη αν θα είναι ακόμα στο νοσοκομείο για άλλη μια μέρα.Είναι ο πιο αγαπημένος μου ανθρωπος στο κόσμο.
Και εσείς, που είστε αρτιμελείς, υγειεις, με όλους τους δικούς σας ανθρώπους, δεν εκτιμάτε τίποτα γαμω την αδικία μου.
Κάθε μέρα όλο και κάποιον ακούω να φωναζει
“να καρκινιασεις”
για αστείο, για βρισιά η για οποιοδήποτε άλλο ηλίθιο λόγο.
Και σκέφτομαι, άραγε γιατί ο κόσμος να είναι τόσο ηλίθιος;
Γιατί να μη καταλαβαίνετε ρε πουστη μου ότι είναι ότι χειρότερο μπορεί να βγει από το βόθρο σας;
Ότι άνθρωποι υποφέρουν και πεθαίνουν από τη κώλο αρρώστια και εσείς το βλέπετε για αστείο;
Ο καρκίνος δεν είναι αστείο. Δεν είναι πλάκα. Δεν είναι βρισιά. Δεν θα έπρεπε να τον εύχεστε ούτε στο χειρότερο εχθρό σας.
Γιατί η ζωή ΚΑΘΕ ανθρώπου αξίζει παραπάνω από οτιδήποτε.
Ένα ποστ στο ταμπλρ δεν θα αλλάξει τα σάπια μυαλά κανενός από εσάς που το λέτε.
Αλλά ίσως σας κάνει να προβληματιστείτε.
Ίσως σας κάνει να καταλάβετε πόσο υποφέρουν καποιοι.
Ίσως σας κάνει λίγο παραπάνω ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.
(via chryssa-chrou)
